Hayatın toz tanesini, acındırarak büyütemezsin
İnsanlar birbiriyle yarışıyor bahane tramva’larda
İmtihana ağlamayı bırakmazsan, büyüyemezsin
Acizliğimi bilince, bindim selâmetin tramvay’ına

Parayla ölçülmeyen değerler, paraya kurban ediliyor
Allah’tan korkanların hakkı, enayi sanılarak yeniliyor
Ahirete yönelmek isteyenler, geçim kaygısıyla eziliyor
İlâhî cezânın nihâi hedefi, günler geçtikçe yenileniyor

Defolu sevgilere pahalı fiyatlar biçilmiş, alıcısı yok
İffet doyurucu ekmeğimizdi, ama artık herkes tok
Kolay zenginlik uğruna bol keseden harcanıyor artık;
Mizanda hesabı verilecek imkanlar.. Sanki sevap çok.

Yolculuk benimle başlamadı, bana ait olanı ise bitecek.
Dünyanın süsleri, bir avuç toprakla gözlerinde yitecek.
Senin sandığın hayatta, kukla olduğunu fark ettiğin an;
İş işten geçecek belki, zira ölüm ansızın başına gelecek.

Mâhir olmadığın konularda, ârifâne ahkâm kesme çalışma
Yoksa huzuru ilâhî’de pişmanlığın Olur, ‘keşke sorsaydım’,
Zebanilerin dahi sağır olacağı, cehennemin meydanında
Son çığlığın ‘Keşke bende hayvanlar gibi toprak olsaydım’

Sanma ki, Toprağının altı, üstünden aydınlık olacak!
Gecikmişliğin gizli yılanı, her bir ânını çığlıkla ısıracak.
Toprak, özünü kaybeden çürümüş bedenine şaşırırken
Toprağına ekilecek hatıra güller dahi acılarınla solacak.

Sâhil-i Gemlik’te doğmuş idi bir sır-ı derûn,
Ne söz ile bilindi, ne de zamâna göründü o hüzün.
Bir nazar ile düştü gönüllere ateş-i pinhân,
Söndürmek murâd olunmadı, zîrâ o idi cân.
Geçti nice dem… lakin anılmadı ne kadar,
Her nefeste saklı kaldı o ilk hâl-i nazar.
Sonra bir akşam vakti, kader eyledi fermân,
Sürükledi iki yitik rûhu bir sahile nihan.
Üsküdar sâhilinde sükût ile durdu zaman,
Ne lisân konuşabildi, ne göz sakladı olan.
Bir dokunuş… titredi arş ile ferş arası,
Bir bakış… çözdü yılların düğümlü yarası.
El ele yürüdüler bir mâh gibi sessizce,
Kalbleri çarpar idi feryâd edercesine gizlice.
Kız Kulesi’ne varan yolda her adım bir yangın,
Her nefesde dirildi ilk günün o saf hâli.
Bir gülüş… mekteb çağından kalma bir hâtıra,
Bir hâl… söylenmez, lâkin düşer kalbe hatıra.
Ne imkân kaldı ortada, ne de aklın izânı,
Yandı o gece yalnız gönüller değil, cihânın limanı.
Derler ki deryâ bile o sırra boyun eğdi,
Geçen gemiler aşkın ateşiyle yolun terk eyledi.
Ve bir sevda ki bir sahilde doğmuş idi sessizce,
Bir başka sahilde gemileri yaktı… kimse bilmezce.

Ne kadar çok konuşsa da kırgınım dilime
Derindeki hazineleri, tutuşturmadı elime.
Dostlarıma yıkıcı bir silah gibi doğrulurken
Düşmanlarıma karşı parçalandı lime lime

​100 yıllık ucuz kelime; 1500 yıllık mâzime
meydan okuyor, entel olsa da ne haddine!
senin medeniyetinin doğuşuna bak bir de,
Tek bir mısramız, iftihar olur kanlı mâzine.

​Tefekkür okyanusu, küçük şiir bardağına sığar mı?
Rahvan şiir atımın, üstünden geçtiği köprü şımardı.
Tilki; hakikatin saf sütünü, hiç hakkıyla sağar mı!
Ruhum garip ruhunu, ölüm gelmeden önce çıkarttı.

​Toprak altında mücevher var, altınla aldatıyorsun
Kazmayı vurdukça, hazineyi derinlere gizliyorsun
Ecdâdımın kültür mirasını, düşman için korurken
Söylenemeyenlerin acı utancı altında eziliyorsun.

​Lügat bana küsmüş, ihanet etmediysem neyime
Sertliğimi bir sor! kölesi olduğun modernlik beyine
Uğruna kitaplarla yattığım kıymetli anılar varken,
Bir tuşla, tecrübenin nimetine erişmek neyine.

​Kemiksiz bir etten, müstakim olması beklenmez
Menfaatinin olmadığı yalanların üstüne yüklenmez
Savaşlar başlatıp, masum kalpleri tek tek kırarken,
Dil; Allah korkusu olmayınca, sahibini yükseltmez.

​Diri mânâ, ameliyat masasında kör dile kurban.
Kelimenin hafifliğinde, ağır bir mucizedir Kur'an.
Kudsî mânâ, kuru sözcüklere hayat katarken;
Şaşkın dilini, Hak Dinini anlatmak için kullan.

​Yıllardır sabreden sükûtum, artık dile geldi
Çok konuştun, hakikatin dayanıklı ipi inceldi
Her garip âşık; maşuğuyla bilinip övülürken
Sana ihanet eden dilin, yine şiirinle yüceldi.

O gözlerden sızarken bir zamanlar bakışlar
Göz çukurlarına sızar şimdi böcekler
Ruhun mayası hüzün demlenmişti toprakta
Aşkın o sonsuz nakşı işlenmişti ruhuna

Son bir solukta ölüm bekler bizi pusuda
Dumanı tütmeyen kor göğüslerde harlanan
Bir ömür boyunca ruh bilenmişti sonsuza
Yıllarca gizlenmişti sisli gövdelerimizde

Damar damar bu ateş süzülür içimizden
Ölüme değdiğinde dönüşür sonsuz nura
Aşka bulanmış yürek yakınmaz bu gidişten
Bilir ki ötelerden sürgündü bu toprağa

Asırlık feryâdım, bir toyluk isyanı gibi görülür.
Aşk dolu Mısralar, pişmanca zihnimde dövülür.
(Ağ)Yâr için Yaradan hakkını çiğneyenler övülür
Gülü gönül toprağıma gömdüğümü unuttular

Saf sevgiyi, gönlümün soğuk odalarında ısıttım
Aşk diye yutturulan süslü masallardan sıkıldım.
Aşkımı, kör şehvetin kirli hayallerinden sıyırdım.
Gözyaşlarıyla gönlümü kuruttuğumu unuttular.

Güle gidecek tüm yolların ihtimallerini düşündüm,
Yolun ortasında benle olmayan aklımı düşürdüm
Firkat korkusuyla yanar, vuslat hayaliyle üşürdüm
Gül için, yoldan vazgeçip döndüğümü unuttular.

Aşka ulaşmak için Buzdan merdivenler yaptılar
Yalanlarını haykıran şiirlerimi bir hışımla yaktılar.
Aşkın, külfetsiz bulutlarında neşeyle yaşarlarken,
Atmosferden kendimi hiçliğe attığımı unuttular

Nefsin esaretini Ruhun özgürlüğüne tercih ettiler.
İffetin nazenin tohumunu şeytanın aşkına yedirdiler
Ahireti hatırlatan helalden gözlerini öfkeyle çektiler.
Feryadımın bir sanrı değil, sancı olduğunu unuttular.

İnsanlar düşmanlarını dışarıda umutsuzca aradılar
Kusuru kabul edip kendi iç âlemlerine bakamadılar.
Ebedî düşmanım olan emmâre nefsim ve şeytanlar,
Bu âcizin de Kudretli Bir Sahibi olduğunu unuttular.

Bir roman ve öyküden daha uzundu yazdığım
Biraz yazgıma göz dikmiş
Ondan almış herhalde bu yönünü.
Bir alevin yandığı gece
Bir dağın tepesinde
Garip bir soğukla cebelleşiyordu
Yüreğimdeki günün sıcağı.
Tavşanlar buz tutmuş
Şirin bir beyazlığa bürünmüşler
Oysa çokları uzağında bir hakikatin
Albino onlar.
Hızır bir yerlerinde dolanıyor ömrümün
Sanki her an bir dua ve bedduayı
Dilinden alnıma sürer gibi
“Düşte, tutuvereyim elinden!”
Çarmığa asılmak üzere
Ilık suda yıkadığım bedenim
Sahi niye bu kurutmak arzusu beni güneşte
Mevsim yaz ve ben serinlemek isterken?
Soluk almaz gibi görünen
Soluk aldığında da kimsenin fark edemediği
Silik bir kahkaha kulaklarımda
Takvimlerde durmuş dokunulmamış örümcek ağı.
Büzüşmüş avuçlarımda gözlerimden aktığı sanılan
Kir ve temizliğin ortak paydası
Kâh bir günahın, kâh bir sevabın meyvesi
Tadı garip; iyileştirici rutubet.
Temizlerken kalbimin tortularını
Böyle şeyler dökülür işte
Ellerim ile yüreğim arasından kâğıda.

Kaçmaktan da utanmaktan da utanıyorum artık
Ne kadar çabalasam da sevgine olamıyorum sadık
Sana ulaşmak için atıldığım bu dünya meydanında
Gözlerim iffet kalkanım, sevgim kılıcım değil artık

Kimse bilmeyecek gönlüme saplanan vicdan oklarını
Kafamın içinde kaybolduğum türlü şüphe sokaklarını.
Kimse görmeyecek hangi ateşin içine girip üşüdüğümü
Hangi gün yapmacıklığı bırakıp gerçekten güldüğümü

Sen de bilme! kimi geceler gözlerini düşünüp ağladığımı
Gecenin hüznüne, pişmanlıkların yüz karasını bağladığımı
Bu nasıl bir hal ki sana veremiyorum, senin için sakladığımı
Can suyu olan sevginin, canımı yaktığını kimse bilmeyecek

Kimse görmeyecek derdime yanarken Gazze’ye düştüğümü
Uzaklara dalıp ancak hayallerde küffarla dövüştüğümü
Yaşamaktan ar edip, defalarca bu dünyadan göçtüğümü
Bir unutup bir hatırlamanın verdiği acıyı kimse bilmeyecek.

Kendi içimdeki virâne şehirlerin donuk havası,
Güneşe küsmüş susuz orkideler gibi mahzun.
Öfkemde saklı yıldırımın düştüğü o meydan,
Masum duygularımın asıldığı an gibi suskun.

Meydanımda savruluyor aşka yazdığım âsiyane dizeler,
Yağmur, geçmişten kalan lekelerimi umutsuzca çiteler.
Ufukta esen her rüzgârlarda yârdan haber beklerken,
Virâne olan şehrim, yâr ile düğün hayalimi bile gölgeler.

Peşimdeki casus, benliğimi taşıyan gölgeymiş,
Sözümdeki aynalar, gölgemi cihana göstermiş.
Kalbi, her şeyi emanet ettiğim dost sanarken,
Kalp, tacını kendi elleriyle düşmana devretmiş.

Dost ihanetinden korkup, Hak inayetine sığındığımı sandım,
Rahmet sağanağı bolca yağarken, günahlar içinde sıkıştım.
Kuyuya uzatılan tövbe ipini gençliğin hülyası ile keserken,
İçimden yükselen amansız feryatlara, bir firavun gibi sağırdım.

Suç bulmanın karanlığıyla boğuşurken, itirafın aydınlığına kavuştum,
Kuyuda çaresizliğin bahanesini değil, pişmanlığın fırsatını buldum.
Gerçeklerin uyandığını gören nefsim, korkuyla telaş edip dururken,
Günah ve dürtülerinin zulmünden, Hakkın rahmetiyle kurtuldum.

Hikmetin mayasını elekte kalan unlara bezedim,
Geçmişten seslenen masumluğuma söz verdim.
Fazla düşüncelerimden sıyrılıp ayağa kalkınca,
Varlığın sırrına, yokluğun örtülü lütfunda erdim.

Arkama baksam da görünmüyor artık hesaplaşmayı bekleyen gölgeler,
Bir ömürlük borcu sırtlanmış gibi, son nefesini veren yorgun secdeler.

Kuru bir gürültüden ibaretmiş, ömür dediğimiz bu beyhude seferler,
Dumura uğramış hayatı hedefler içinde, aklını yitirmiş ölü hevesler.

Paylaşılamayan dünyalıklar uğruna, sarf edilen zehirli sitemler,
Miras kavgasına kurban gitmiş, ruhu talan edilmiş masum evler.

Korkunun raks ettiği matem avlusunda, yaşamayı öldürür keşke’ler,
Kefeni parçalayan acı bir feryat gibi, sükûta gömüldü tüm lehçeler...

Gönül aynasında tozlanmış hakikat, sönmeye yüz tutmuş sünnetler,
Bir günaha kurban edilmiş, yıllarca üstüne titrenen samimi hizmetler...

Hakkın zikrinde huzur aramayıp, haramda heba edilmiş cümle nefesler,
Anlamsız bir davanın peşinde, cömertçe feda edilmiş altın ömürler.

Terkedilmiş gözlerimde birikiyor, dumanlı, karanlık perdeler,
Ömür takviminden koparıyormuş, bâkî olmayan boş kederler.

Toprağa düşen her damla yaşta, gizli bir af bekleyen tövbeler,
Gönül heybesinde birikip çürümüş, cesaret edilmemiş özürler.

Haramın balkonundan düştüm, avucumda camdan hançerler,
Gözlerimde donukluk var, kalbimde ise onarılmayan kesikler.

Alnımda ‘cehennemlik’ bir mühür, dilimde yarım kalmış zikirler,
Mahşer meydanında dilsiz kalmış, yerine getirilmemiş yeminler...

Kederin tezgahında dokunmuş, vuslatı bekleyen yamalı seherler,
Bir pişmanlığı haykırıyor, satırlarda gözyaşı döken kemterî şiirler...

Dostane Bir İfade: "Bu mısralar, içimdeki o derin sükûtu harf harf işleyen sadık bir Kâtib ile yapılan uzun bir gece hasbihalinin meyvesidir."

2.Güneş kemirir çölü
Düşerken gözyaşları
Sonsuza kazınır aşk
Ölüm saramaz onu

3.En yüksek en derinin
Sevdalısı ezelde
Kavuşmak değildir aşk
Buluşmalar mahşerde

4.Söküldükçe dikilir
Acılar her dem taze
Bir hüzünlü kehribar
Acıyı saklar bize

5.Sinelerde gizli kor
Çelik sağar demirden
Gözyaşıyla yoğrulur
Kırılgan kederinden

6.Sonsuz yanında sayı
Ölüm yanında hayat
Varlığımız bir serap
Çaresizlik gözlerde

7.Dar gelir mi hiç toprak
Ağaçların köküne
Acı içinde büyür
Yürekler aşka teşne

8.Zembereği boşalmış
Bir saattir yürekler
Çarpar öteye sarsak
Yollar düğüm geriye

9.Sıcak tutar hayaller
Damarlardaki kanı
Karasevda ateşi
Naziredir güneşe

10.Bir heykelin soluğu
Kadar gerçek miyiz biz
Yele savur gölgeni
Gövde aynada köle

11.Her gece o uykuya
Yaslanır düşer başlar
Bin bir hayal içinde
Öyle dolaşır ruhlar

12.Varlık hiçliğe düşer
Hiç bıkmaz gündüz gece
Ufkun ardında bekler
Ölüm bizi sessizce

13.Doğmak için yeniden
İpekböceği örer
Tabutunu ipekten
Ölüm müjde öteden

14.Zemberektir boşalır
Yeniden sarmak için
Varlık düşer hiçliğe
Yeniden doğmak için

15.Küf küser mi hiç neme
Yosun tutar mı bulut
İçinde aşk olmasa
Buzdan kalıptır gövde

16.Ölüm hayat aşısı
Her doğan yeni tende
Ateş olmayan yürek
Soğuk bir tendir canda

17.Aynalarda kaybolur
Geçmiş zaman yüzleri
Aşktır değer sırrına
Sonsuza iz bırakır

18.Ölü görmemiş kefen
Mutsuzluğu içinde
Aşksız geçen hayatta
Gölgesiz gezer beden

19.İskeleti ruhların
Yapışır mı bedene,
Kanla yazılmış hüzün
Alınlarda kitabe

20.Yeniden başlar her an
Yeniden ve yeniden
Hep yeniden ölünür
Ölüm kendi ölmeden

21.Çare yoksa ölüme
Neye yarar ki zaman
Bırak geviş getirsin
Öteye inanmayan

22.Gönülleri harlayan
Kelimeler dökülsün
Bırak şu dudaklardan
Eyyamdır yoksa zaman

23.Kum saati şu ömrü
Çözerken tane tane
Sonsuza eğilmiş dal
Yaşarız gölgesinde

24.Canhıraş bir fısıltı
Bir rüzgâr yaşar içte
Alır başını gider
Emir verildiğinde

25.Akşam renklidir gönül
Günün her saatinde
Her kemiği eritir
Gönül aşk ateşiyle

26.Gece bozgun artığı
Gözlerdeki tüm düşler
Hayat savaş meydanı
Can çekişen ölüler

27.Şu hayat düğümlenir
Ki her gece uykuda
Ruh düşlerde dolaşır
Ölümü çözmek için

28.Ölüm pusmuş bir bıçak
Hayattan o kınına
İçinde ölü yatan
Berrak bir su dibinde

29.Gözler ki ufuklarda
Mıhlanmış hayallere
Buruşturur hayatı
Ölümün o nefesi

30.Ölümün gölgesinde
Güneşlenirken hayat
Solgun bir soluk insan
Hiçlikte oyalanan

31.Karada saklıdır ak
Yek ahenktir hakikat
Gövde çamur ve toprak
Varlığın sinesinde

32.An’a kök salan hayat
Ötede verir meyve
Ölüye değmez ölüm
Ölen ölmeyecek ki

33.Az, çok, uzun ve kısa
Ölümde hep tek hiza
Her an ölüme gider
Son an değer ölüme

34.Hayat ilk ve son türkü
Bir daha söylenmeyen
Doğum sancısı çeker
Mezara inen ölü

35.Son nefes ilk nefesin
Sonucudur gerçekte
Yaşanan her bir doğum
Çoğaltır hep ölümü

36.Ölerek çıkarırsın
Maskesini hiçliğin
Ardında göreceksin
Varlığını sonsuzun

37.Kendi teninde mahpus
Ölümünü kuşanmış
Aynada gölge suret
İnsan, hiçe bulanmış

38.Dalgalı deniz susuz
Gözler düşe boğulmuş
Her dalga ayrı mecnun
Hiçliğini unutmuş

39.Hep düşlerden çalınmış
Bir hayatın peşinde
Ömür geçip de gider
Belki de hep beyhude

40.Rahmetin gazabından
Fazladır ki biliriz
Öyle söyler kutsi söz
Affet bizi rabbimiz

Tövbe kapısı açıktır günahtan nefret edene
Allah'ın rahmeti geniştir ümidini kesmeyene
hakkın rızası gönüllerde gizlidir onu görebilene
Doyumsuz lezzet almaya hiç mi utanmadın?

Özünle sözünü Hakkın yolunda bir kılamadın
Nefsinin tuzakları için kaçış yollarını aramadın
Allah korkusunu gönlünde bir türlü bulamadın
böylesi bir cürümle yürümeye hiç mi utanmadın

Günah perdesi aşındıkça, iman nuru zayıflar
Gençliğin günahını silmez, yaşlanınca hayıflar
Artık yüz kızartmaz olur hep tekrarlanan ayıplar
Allah'ın gazabını unutmaya hiç mi utanmadın

Gönlündeki gizli günah putunu bir türlü kıramadın
Nefsini terbiye için, zor ibadetlerle hiç sınamadın
Gençliğin bitmeyen şehvet hayalinden çıkamadın
'Benim kalbim temiz' demeye hiç mi utanmadın?

Ey dış giyimiyle kendini temiz sanan insan
Kalan nefeslerin, temizlenmen için bir İhsan
Samimi tövbe, kıymeti bilinmeyen bir imkan
Nefsine karşı hep yenilmekten hiç utanmadın.

Gözlerini dünyaya kapat ve ölümünü tefekkür et
Amellerini un gibi düşün, Allah'ın rızasını ise bir elek
Ölüm ansızın gelirse, hangi amelin seninle gelecek
Ölenleri görüp, ölümü unutmaktan hiç mi utanmadın?

Nefsimle savaşımın dışa vurumudur bu satırlar
Günahlarımın acısını, yalnız bu gözlerim hatırlar
Nefsimin sinsi hilelerine karşı sabır taşları çatırdar
Nereye gitsem de, nereden geldiğimi hiç unutmadım.

Kendi içimdeki harabe şehirler içinde,
Allah yolundaki susuz şehitler izinde,
Tek hakikati anlatan türlü şekiller peşinde,
Mağfireti gözledim, pişman gözlerimle uzaktan

Peşinden koştuğun hızlı hayat, arkanda kalacak sanma
Çölde aradığın Okyanus, sana düşen ise tek bir damla
Sen yaşlanmayı beklerken, ölüm seni beklemiyor anla
Gerçeklere uyan artık, şehvetin kör kabusuna dalmadan.

Bugün ağladım, yarın güldüm, ertesi gün öldüm
Sevmeyi de sevilmeyi de bir terazi de gördüm
Allah aşkına meydan okuyan her aşkı hevâyı
Bir hiçlik kuyusunda gördüm, pişmanlığa vakit kalmadan...

Belli ki şu hayatın kalbinde çarpar ölüm
Karlar altında tohum sükûneti nefesin
Ve oyalanırken gün yokluğun gölgesinde
Ömür bir kekre damla kenarında denizin

Ölümün dudağında sonsuza değince sükût
Hayata söylediği kapanan bir tabutun
Her gelecek bir gün elbet geçmiş olacak
Sen yaşadıkça yaklaşır öteye yolculuğun

Sonsuzdan dönüp de şöyle bir geriye bak
Gölgeden bir saat hızla doldurur kendini
Gün gelir duyulmaz yüreğin sesi tik-tak
Ötelerden çağırır ölümün hüzünlü sesi

Düşlerle yoğrulmuş şu yaşlı gözlerimiz
Kısacık bir hayatın uzunca uykusunda
Toprakta dinlenir mi acaba yüreğimiz
Mezarlıktan açılır sonsuzun yolu ancak

Dilsiz şu mezarların yükü pek ağır
Geceleri yıldızların uğultusu altında
Kara toprak ses vermez hem duymaz sağır
Her ölüm bir işaret kalanlara dünyada

Kaynar coşar yanardağ, feveran büyük azap
Fevç fevç tövbe eder nas, merhamet bir zarafet
İman tortusu inkâr ya şehadet ya gazap
Acizler huzurda bir, Rab, ne güzel letafet
Kaynar coşar yanardağ, feveran büyük azap

Zevahir aşktan pare, esas olan Şehrazat
Şehrazat candan cana, kandan kana yürüyüş
Kadim esir Şehrazat, gönül kafesten âzat
Deryadaki diriliş, ölümlerden bir ölüş
Zevahir aşktan pare, esas olan Şehrazat

Ölüm aşka muadil, aşık arar vuslatı
Esrarlı çizgi yazgı, gönüllerde muhabbet
Kor gibi yanarsa kalp, aşık anlar vuslatı
Keramet ölenlerde, zikir işte bu halvet
Ölüm aşka muadil, aşık arar vuslatı

Şuur senle var oldu, şuur senden bir kalıp
Şehir senle yâr oldu, şehir girift bilmece
Sensiz hâr oldu şiir, kelimeler saklanıp
Gözden akan yaş gibi durulmaz hece hece
Şuur senle var oldu, şuur senden bir kalıp

Secde kurtuluş demek, secde reddi dünyanın
İnciden parlak alın, adın düşer göklerden
Bir nur kaplar her yeri, ışık saçar her yanın
Feragat bu alemden, sevinçten ve zevklerden
Secde kurtuluş demek, secde reddi dünyanın

Ruha kavuşmak şükür, şükür ruhun ziyneti
Hayaldir arşa çıkmak, arşa çıkmak muamma
İki büklüm kalmak, budur bedenin kefareti
Ya kor ateş ya Firdevs, işte gerçek dilemma
Ruha kavuşmak şükür, şükür ruhun ziyneti

Mutluluk çölde serap ya sükût ya kızgınlık
Gelenler bir bir gider, kalanlar hep biçare
Bu bekleyişin sonu hem keder hem kırgınlık
Sevenler tir tir titrer, solanlar hep divane
Mutluluk çölde serap ya sükût ya kızgınlık

nuru iman talimi kuran
dersi aleyhissalatü vesselam ile
el hakim ismini siraç edip gönlüme
baktım mevcudatın bin bir haline
görmedim, etmesin hiçbir varlık
delalet işaret ve şehadet
“O” nun kudretine

Kuran

muciz bir kelam bir defteri kutsi
azameti kibriyadan bir ferman
devadır dertte ziyadır zulmette
rahmeti canipten bir virdi zeban
elsineyi beşeriyette

Niye?

hadsiz bir zaman iştiyakı varken içimde
bu hüzünlü bu kısacık ömür niye?
ruhum teçhizken sonsuz tahayyül gücüyle
sığar şu kederli şu fani ömre niye?
bir işarettir bu bildim.
alemi bekada darı saadet için
en çok bir bedeldir ihsanı uhreviyeye

Ölüm

kara bir peçenin ardında ölüm
nurani bir güzellik saklar gizlice
firak değil visal mead değil mebde
ve de bir mukaddime hayatı ebediyeye

Arayış

Melekût âleminden
Düştük işte bir mülke
Arar dururuz onu
Sözde, seste ve renkte

Aşk

Ve solup giden “ten”dir asla “can” değil
Ölüp giden âşıktır asla aşk değil
Kalp bir sırlı aynadır aşkı yansıtır
Kırılsa da o akseden baki kalır

Hayat

Şu hayat ki bir "an" dır
Mezar taşlarındaki
İki tarih arası
Bir çizgi kadar uzun

Mezarlar

Sonsuza uzanan yolların başıdır
Mezarlar, gövdemizi bıraktığımız
Ruhların solmayacak aydınlığıdır
Ki karanlık bir düşten uyandığımız

Saatler

Zaman sığmaz saatlerin içine
Ne saatin tiktağıyla yorulur
Akrep gider ta ölümün içine
Hesaplar hep yelkovandan sorulur

Ümit ve Korku

İkiye böler ruhu, ümit ve korku
Mezarlıklar fısıldar bizlere bunu
Alın yazımızdır o mezar taşları
Bir çizgi ayırır; ölümü, doğumu

Zaman

Durmaz, döner dolaşır zaman
Baş ve son buluşur bir yerde
Ömür ancak akan bir zaman
Ölüm bekler durduğu yerde

Deyimler

Alışkanlıksa eğer
Yıldızlar ve gece
Sır vermez bize

Güneş büyülemişse gözü
Gece göstermez asla
Kendindeki özü

Örter kalabalık
Duyurmaz bize
İçteki sesi

Zaman konuşur “an” la
Ruhun dilidir rüya

Aşk konuşur bakışla
Hayat nefes alışla

Ruhun Esası

Ruhun esası üçtür
Zihin, irade histir
Gayeleri de güçtür

İradenin ibadet
Zihnin ise marifet
Ve hissin de muhabbet

Bugün Yarın Ve Öte

Bugün?
Yürekte ses
Gülde diken
Taze nefes
Yarın?
Boş ver unut
Bir aldanış
Kör bir umut
Öte?
Sonsuz ufuk
Gölgede nur
Ve mutluluk

Su gibidir yön bulur bütün duygular
Ruh akar mecrasında visale koşar

Rüzgâr gönülde ses ilahi bir nefes
Bir ömür çaba “O” na varmaktır heves

Ateş yanmaktır her dem ölmeden önce
Hayran olur gönüller hardan geçince

önce yoktur “O” ndan önce
tevhid sırrı, sen bilince

geçmiş gelecek bir an dır
hiç e değen, zamandır

den, dan hali tahdit etmez
e, a hali ona değmez

eğer “O” nu sınırlamaz
hiçbir alt taşıyamaz

ön ve arka çevrelemez
hiçbir üst, üste gelmez

hiza alır “O”ndan, ölçü
masivanın yok bir gücü

her şey sözü “O” na yetmez
hiç bir lisan tarif etmez

hallaç mansur böyle söyler
der ki “dilim hakkı söyler”

Nurun yoktaki aksi, saf renksiz gökkuşağı
Topraktan önceki sır, akıl yatıştığında zahir
Yalnızlığın mahşeri, teninde bir münzevi
Gözlerden konuşan söz, ressama resimden bakan göz
Rüzgârsız bir esinti, yelkeni buluttan gemi

Denize dökülen inci, geceye saçılan yıldız
Suda saklı kıvılcım, suyun ateş sevgisi
Suyun başında serap, şekli olmayan yara
Adı bilinmeyen tat, tarifi olmayan renk
Saza sığmaz musiki, şekle girmeyen ahenk

Hiçe dikilen gömlek…

Çatlamış bıçaklar görüyorum ufka bakan
Beklemekten, susmaktan, içine konuşmaktan…

Kıpırdamıyor yaprak şu göklerde
Kaç yıldızlı rüzgâr serpiştirdim oysa onlara.

Kırılmaz aynalar döktüm avuçlarıma
Bakın, bakın… içinden, onlar, gözlerimin.

Ayraç yaprakları gölgelerinde gördüm
Onları, bakınca avuçlarımdan.

Irmaklar coşuyor esli notalarla
Ve hücum ediyor parmaklarımdan sızan rüyaya.

Nedir şu coşkudaki arzu
Boğmak mı, taşımak mı, silmek mi rüyayı
Ekmek mi yoksa
Hüzünlü çiçeklerin saçlarına?

Ne büyür karanlık saçlara ekilen rüyadan?
Ne büyürse sevdeden…