İlk defa yaşıyorum,
zormuş bu hayat.
Ne kadar sessiz olursa olsun,
kalbin içinden bir ses duyuluyor: “Dayan.”
Bir gölgeden geçer gibi geçiyorum kendimden.
İçimde susmayı öğrenmiş bir çocuk var,
her düşüşte, yeniden ayağa kalkmayı ezberleyen.
Rüzgâr, hangi yöne eserse essin,
ben yönümü duaya çevirdim.
Çünkü bazen yaşamak,
yalnızca susmamak kadar ağırdır.
Bir kelime aradım — bulamadım.
Bir dua ettim — sükûnet indi üzerime.
Anladım ki, zorluk da bir lütufmuş;
çünkü kolay olsaydı, kalbim bu kadar derin olmazdı.
İlk defa yaşıyorum, zormuş bu hayat.
Ama öğrendim:
Acı, insanın içini boşaltmak için değil,
hakikati doldurmak içindir.
