Nurundan yaratıldı kevn ü mekân,
Sensin âlemlere rahmet, ey cân.
Gül yüzünle güldü arz u semâ,
Adınla başlar her dilde duâ.
Yedi kat gökten indi emr-i Hakk,
Seninle buldu gönüller ak.
Ashâbın uğruna canlar verdi,
Senin sevdan kalplerde yerdi.
Bir gül kokunla açılır bahar,
Sensiz gönül olur hep tarumar.
Ravza’na düşse bir damla yaşım,
Kurtulur o anda her günahım.
Ümmetin ağlar, dergâhın diler,
Bir “Ahmed” nûruyla âlem güler.
Son nefeste adın dilimde olsun,
Cânım, tenimde seninle dolsun.
