Haksız her Kadı’nın elindeki kalem,
Hallaç’ın darağacıdır.
Hz. Mevlana (k.s)
Mansur gülümsedi ölüme
-Pervane su ister mi sakiden-
Tutuştu can fitili öteye
Direğinde darağacının meşeden
Söz yürekten dudağa dökülmüştü
Hayret makamında oysa vacipti sükût
Sır perdesine artık gölge düşmüştü
Aklın hükmü aşka kadardı
Sırrı surete nasıl sığdırır insan
Sırrı giyinen suret dudaklarda faş olur
Ölüm değdiğinde yeşerdi can
Darağacında yeniden filizlendi Mansur
Yok’a yokluk erişmez ki
İnsan; suretinin bekçisi
Toprağın derdini bırak düşünsün kefen
Kırılsın yokluk aynasındaki ten