Dalga dalga vururken kıyısına ölümün
Toprağa düşer insan kalıntısı gövdeler
Ondan geriye kalır hüzün tortusu gönlün
Artık dipsiz uçurum mezarındaki gökler
O gözlerden sızarken bir zamanlar bakışlar
Göz çukurlarına sızar şimdi böcekler
Ruhun mayası hüzün demlenmişti toprakta
Aşkın o sonsuz nakşı işlenmişti ruhuna
Son bir solukta ölüm bekler bizi pusuda
Dumanı tütmeyen kor göğüslerde harlanan
Bir ömür boyunca ruh bilenmişti sonsuza
Yıllarca gizlenmişti sisli gövdelerimizde
Damar damar bu ateş süzülür içimizden
Ölüme değdiğinde dönüşür sonsuz nura
Aşka bulanmış yürek yakınmaz bu gidişten
Bilir ki ötelerden sürgündü bu toprağa