Osman Deniz

"Ey sevgili! Gözlerindeki yakamoz parıltıları gönülleri pervanelere çeviren. Bakışlarının darbeleri kalbimi mıh gibi deliyor. Hüzünlü bir şarkının notaları gibi yüreğime işliyor. Cesaretim yok kalbine yol bulmak için. Her nefes bir ümidi fısıldıyor hiç durmadan göğsümde."

"Dinsin gözlerimdeki fırtına, sussun içerimdeki güneş, yıkılsın tüm ufuklar. Üzerimden gövdemi çıkarmak istiyorum. Zindansız bir mahkûm, kalesiz kalebent, küreksiz forsayım. İpsiz bir darağacında, varlıkla yokluk arasında sallanıp duruyorum."

"Gecenin üfleyişiyle her günün sonunda yorgun düşen güneş, her sabah küllerinden alev alır ufkun ardında. Geceyi dağıtır güneşin şafak rüzgârı. Işıktan süvariler, kır atlarıyla deler geçer geceyi. Mezarların varlığı nasıl dirilere işaretse, gecelerin varlığı da gündüze işarettir."

"Ve şair çıkageldi çok uzaklardan. Çıkageldi fırtınalı inzivasından, sırların billur yollarından. Şimşeklerle bezenmiş bulutların ardından. Gök kubbede yaldızladığı yıldızların yanından. Dağdan dağa, daldan dala sıçrayan güneşle. Ses vermeyen yokluk ve hiçlik uçurumlarından aşıp, bir şimşek sürati ve berraklığında belirdi ufuklarda."